اجازه بده؛

دانه ی رویاهایم را

گوشه ی قلبت بکارم.

این روزها،

قلبِ حاصل خیزِ باران خورده نایاب است.

چرا جهانِ من و تو هیچ پایانی ندارد ؟!

نگاه های جسته گریخته ات به من، باعث میشود؛ اشتباهاتم را به روی خودم نیاورم. میشود دائم به من زُل بزنی؟

غرق شو صهباء !

غرق شو
غرق
غر
ق
غ
ر
ق
.
.
.

قُلُپ،قُلُپ…

فکر میکردم قرار است؛شبیه یک کُپه ی بخار از لوله ی کتریِ در حالِ جوش، بزنی بیرون.ولی حالا طلوع کرده ایی! مثل خورشید.

در اثر تابش گرمایت،جوانه نزنم و سبز نشوم؛ خیلی ست!!